غزل شمارهٔ ۱۵۶۰

برداشت: باد بهاری خوشبو و دل‌چسب، چمن را زینت می‌بخشد و سایه‌ی ابر، منظره‌ای زیبا و دل‌نواز را به وجود می‌آورد که آدمی را به تماشا وا می‌دارد.

برداشت: از افرادی که از عشق و آرزو دلی سوخته دارند، جستجوی آرامش و دلگرمی کنید، زیرا آن‌ها می‌توانند مانند عیسی مسیح، به احیای دل‌های مرده و ایجاد خوشی و سرزندگی بپردازند.

برداشت: به جلو خم نشو و گردن خود را کج نکن، چون مینا که از دل و چشمان تو سرشار از شادابی و خوشی است.

برداشت: تو مثل یک قطره آب در هر جا حرکت می‌کنی، اما باید در درون خودت فرو بروی، زیرا در این مکان محدود، جواهر بی‌نظیری از شادی وجود دارد.

برداشت: تو به بیابان رفته‌ای و مانند مجنون آشفته و بی‌تابی، در حالی که در دل وحشت‌زده‌ات جایی برای آرامش وجود دارد.

برداشت: اگر بتوانی از تمام زیبایی‌ها و زشتی‌های جهان چشم بپوشی، در دل انسان محلی وجود دارد که می‌تواند تصویر زیبایی را در خود منعکس کند.

برداشت: به دست آوردن عشق هر چند ممکن نیست، پس دیگر به دنبال آرزوهای دیگر نباش، زیرا همین آرزوی خوشی خود نوعی خوشبختی است.

برداشت: اگر آن روح بزرگ به دنیا دو بوسه دهد، از پشیمانی نترس، زیرا این آرزوی خوشی است.

برداشت: ما از معاشرت و همنشینی با انسان‌های نیکو و خوب بهره‌ای نداریم، اما اگر محبت و لطف در جای خود باشد، ناراحتی‌های بی‌مورد باعث خوشحالی نخواهد شد.