غزل شمارهٔ ۱۵۵۸

برداشت: دوزخ برای اهل نظر و فکر، در واقع مراقبت و نگهداری از ارزش‌ها و اصول است. چه بهشتی می‌تواند وجود داشته باشد وقتی محبوب ما از دنیای بازار و روزمرگی‌های آن است؟

برداشت: مسیر عشق بر اساس درون خودت است. اگر از خودخواهی و تنهایی خود فاصله بگیری، در هر جا که بروی، همه چیز برایت آسان خواهد بود.

برداشت: در این محیط، بی‌صدا و بی‌حرکت بمان و از دشمنی دوری کن، زیرا در دل رحم به آرامی و با دقت رشد می‌کند و نباید تحت فشار یا آسیب قرار گیرد.

برداشت: اگر به دنبال آرامش و راحتی هستی، مراقب باش که از مسیر درست خود منحرف نشوی، زیرا بسیاری از مشکلات و سختی‌ها ناشی از ناآگاهی و بی‌توجهی به واقعیت‌ها است.

برداشت: نمی‌توان فقر را با هر فرد بی‌سر و پا مقایسه کرد، زیرا این مردم تنها به خاطر نداشتن کلاهی بر سر، از روی نیاز خود شال را به دور خود می‌پیچند.

برداشت: در کمین نشسته که شکار از تله‌اش فرار نکند؛ خوابیدن غنچه‌ها به دلیل دینداری نیست.

برداشت: ما در مقام سخن‌سرایی نیستیم که بخواهیم زلف کلمات را مرتب کنیم؛ همین که یک چهره و صحنه برای پرهیز از بی‌کاری بسازیم، کافی است!

برداشت: هر کسی که مانند صائب از ظاهرسازی دور باشد، نسبتش با همه جا و همه کس یکسان و خوب است.