غزل شمارهٔ ۱۵۵۷

برداشت: اگر گل در محیط خود قرار دارد و زیبایی‌اش را می‌سازد، پس چرا باید از آن گله کنیم؟ در این دشت پر از خار، زخم‌های زیادی وجود دارد.

برداشت: هر کس که درونش سبک و آزاد باشد، در این دنیا باقی نمی‌ماند؛ زیرا بوی گل و نفس باد صبا همواره او را به سفر و آسمان می‌کشاند.

برداشت: رشته جان نشان‌دهنده‌ی درگیری و شوق عاشقان است و هر طرفی که نگاه کنیم، نشانه‌هایی از شور و جنبش در این مرحله وجود دارد.

برداشت: در میکده، باده‌ای وجود ندارد که کمی از عرفان را داشته باشد. تنها چیزی که در اینجا پیدا می‌شود، این است که منصور، فردی است که صبر و تحملش کم است.

برداشت: هر صدایی که از ناقوس به گوش می‌رسد، یادآور زخم‌هایی عمیق و دردناک است که در دل می‌گذرد. گویی ناله‌ای از دل می‌خیزد و انسان را به فکر فرومی‌برد که آیا کسی هست که پیگیر این ماجرا باشد؟

برداشت: درد و رنج چهره زمین با دل من درگیر است، مثل اینکه هزاران راه سخت و دشوار را نمی‌بینم و فقط بر زخم خود تمرکز کرده‌ام.

برداشت: از آنجا که دل‌های آگاه نمی‌توانند به سادگی فریب شیطان را بخورند، باید گفت که مانند سگی که در کنار گله است و از شیر هم کم ندارد، اگر دل‌ها بیدار و هوشیار باشند، هیچ قدرتی نمی‌تواند آن‌ها را به انحراف بکشاند.

برداشت: وقتی که زلف کسی به سر اشتباه نباشد، چه معنایی دارد که به سخن او سوگند بخوریم؟ صائب می‌گوید که این موضوع به کسانی که با زنجیر عشق در ارتباط هستند، برمی‌گردد.