غزل شمارهٔ ۱۵۵۴

برداشت: خط سبزی که دور چهره‌اش را احاطه کرده، به نوعی نشان‌دهنده‌ی نبردی است که با خورشید در گرفته، گویی که این دو در رقابتی چشم‌گیر قرار دارند.

برداشت: از افتادن برگ‌های تو به مراتب زیباتر است از باریدن گل‌ها در بهار، زیرا آن کسی که تو را دیده، چه گل‌ها که برایت نچیده است.

برداشت: سرو به خاطر قامت زیبا و رعنای تو این‌گونه خوش‌نما شده و رشد کرده است. تو به قد و زیبایی‌ات نمی‌توانی به سادگی و بدون زحمت رشد کنی.

برداشت: اگر آیینه از آن ناز و غمزه دوری کند، پس چرا زره خود را که از جوهر است زیر لباس پنهان کرده است؟

برداشت: تا ابد مشکل کسی که درگیر افکار و خیالات عاشقانه است، حل نخواهد شد؛ مانند خالی که روی پوست باقی می‌ماند.

برداشت: همین امروز صدای شاد پرندگان در چمن که دل را می‌سوزاند به گوش می‌رسد. چه خوب که گل بی‌درد، دیگر لبخند زده و شاداب است.

برداشت: ساده‌دلی است که به جای زیبایی‌های تو، تو را با خورشید مقایسه می‌کند و از جزئیات خاصی مثل خال و خط و زلف و لب‌های تو غافل است.

برداشت: لاله‌های زیبای گل، به طور غیرمستقیم در حال انتقال زیبایی‌های خود به یکدیگر هستند. این زیبایی نشان‌دهنده عشق و توجهی است که به پای محبوب، برای زیباتر شدن و دلربایی بیشتر گذاشته شده است.

برداشت: ماه به خاطر زیبایی و لطافت چهره‌ات در حالتی از شرم و حیا قرار گرفته و به دور آن حصاری ایجاد شده است. این فقط یک هاله نور نیست که دور قمر به چشم می‌خورد.

برداشت: اگر شبنم بهشتی شود، آن وقت عرقی که از چهره آن ماه زیبا فرو ریخته، به زمین خواهد افتاد.

برداشت: دل‌های پاره پاره هرگز به هم جمع نمی‌شوند. تلاش برای نزدیک کردن این تکه‌های پاره، مثل این است که بی‌ثمر بر روی یک دسته گل بی‌نظیر، کار کنیم.

برداشت: حقیقت مانند یک دریا است که افرادی که با دیدی روشن و دقیق به زندگی نگاه می‌کنند، می‌توانند به عمق آن دسترسی پیدا کنند. اما آن‌هایی که از واقعیت وجودی خود غافل هستند، تنها به سطح مانند حباب می‌مانند و به عمق نمی‌رسند.