غزل شمارهٔ ۱۵۵۲

برداشت: خار و خاری که به خاطر رفتار تو در دلم باقی مانده، چیزی بیشتر از علف و خاری نیست که از امواج دریا به ساحل منتقل شده.

برداشت: اثر و نشانه‌ای از من باقی مانده است که در واقع گلی خونین است که بر دامن قاتل باقی مانده است.

برداشت: در دل هیچ‌کس انصاف و عدلی وجود ندارد، اما در این ساحل، چندین صدف با گنجینه‌های درونشان باقی مانده‌اند.

برداشت: سفر به منزل دور باعث می‌شود که رهگذر با غیرت و اراده بیشتری راه را ادامه دهد، زیرا اگر نزدیک‌تر از این باشد، کسانی که تنبل هستند، متوجه اهمیت راه نمی‌شوند.

برداشت: افرادی که خیال می‌کنند با دانش و تجربه کمی که دارند، می‌توانند به راحتی از زندگی بهره‌برداری کنند، در واقع تنها تظاهر به فهم و آگاهی دارند. در حالی که ما در کنار آن‌ها به دنبال ارزش‌های واقعی و آموزه‌های عمیق هستیم که به دست نمی‌آید.

برداشت: چیست این خشت و گل فانی که بعضی بر آن تکیه می‌کنند؟ اثر حقیقی و ارزشمند تنها از انسان‌های کامل و با صفا باقی می‌ماند.

برداشت: آزاد شدند از قید و بندهای دنیای فانی، ما تنها یک تکه‌ای از این دنیا هستیم که در آرزوی بهبود و حقیقت گم شده‌ایم.