غزل شمارهٔ ۱۵۴۸

برداشت: نه اینکه به دلیل زیبایی ظاهری‌ات مردم دور تو جمع شده‌اند، بلکه عشق و توجه آن‌ها به شخصیت واقعی و درون توست که باعث شده همواره به تماشای تو بپردازند.

برداشت: از خط و نشان‌هایی که ممکن است باعث ناراحتی‌ات شود، دلگیر نباش. زیرا چهره زیبای تو به خاطر این حاشیه‌ها و زوایای نامناسب، کمتر قابل مشاهده است.

برداشت: حسنت به گونه‌ای است که از آغاز آفرینش، همه خوبی‌ها از دیگران جدا شده و به تو تعلق گرفته است.

برداشت: جلوه و زیبایی رشته تسبیح به خاطر دل دادن و عشق ورزیدن به زلف‌های زیبا و دل‌انگیز تو به وضوح دیده می‌شود.

برداشت: خوابش از چنگال پرنده‌ای قویتر است، چون این محبوب بازیگوش به گونه‌ای مرا شکار کرده که دلم را آزار داده است.

برداشت: غزالان سبکبال در بیابان بی‌نهایت، به دلیل غم و دل‌تنگی من، در یک مکان بسته و خالی از زندگی گم شده‌اند.

برداشت: دل مانند تیری خمیده است که از دوری بی‌فایده و بی‌هدف بودن ایجاد شده. حالا که این دل از پا نشسته، به خوبی و روشنی مشخص شده است.

برداشت: دشت مانند دامن اوست و در آن سکوتی عمیق حاکم است. به آرامی، حرکت زمان و چرخ روزگار باعث شده تا این سکوت و آرامش بیشتر احساس شود.

برداشت: هیچ کس نتوانسته است به ما کمکی کند و مشکل ما را حل کند، چرا که دل ما به نامی خاص پیچیده شده و گرفتار است.

برداشت: من به عمق کلام وارد شده‌ام و ناگهان متوجه شدم که پوست بدنم برایم تنگ‌تر از پوست پسته شده است.