غزل شمارهٔ ۱۵۴۷

برداشت: در باغ گل، گل‌ها به حدی شکفته‌اند که گویی کاسه‌ای از خون را پر کرده‌اند و لب‌های جویبار به رنگ قرمز صبحگاه تبدیل شده‌اند.

برداشت: ابرها مانند بالی از یک پرنده به هم متصل شده‌اند و زمین هم به زیبایی تخت جمشید و گل‌های تاج فریدون جلوه‌گری می‌کند.

برداشت: صدای دل‌نواز گل با رنگ زیبایش، از رگ ابر نغمه‌سرایی می‌کند و حالا آسمان به شکلی فراخ و پهناور، همچون سینه‌ی قارون، پرشکوه و بزرگ شده است.

برداشت: باغ پر از گل و عطر ریحان است و چهره و موهای لیلی، دشت را به زیبایی لاله‌ها آراسته. سینه مجنون نیز پر از عشق و شور و‌اندوه شده است.

برداشت: فانوس درخشانی به جلوه آمده و سیاهی چادر دشت لاله را روشن کرده است، زیرا نور آن به شدت بر هامون تابیده است.

برداشت: دریا به خاطر سبزی و شادابی چمن رنگ و بوی تازه‌ای یافته و گل‌ها به خاطر شبنم درخشان و قیمتی مانند گوهر شده‌اند.

برداشت: به خاطر بارش مداوم باران، به دور چهره گلستان سایه‌ای شبیه به شب و ظلمت افتاده است.

برداشت: چهره گل‌های سرخ همچون لاله در حالتی دگرگون و ویران است و زیبایی آن مانند خال‌های فریبنده و دلنشین جغد، موزون و جذاب به نظر می‌رسد.

برداشت: جلوه‌ی سنبل عشق و شوری را به وجود می‌آورد و بید از همین ماجرا در میان دیوانگی و شیدایی گرفتار شده است.

برداشت: خارهای دیوار مانند سرپنجه‌ای از مرجان شده‌اند و چمن به خاطر لاله و گل، به شدت رنگی و شفقی به نظر رسیده است.

برداشت: به خاطر شدت زیبایی و شادابی گل‌ها و لاله‌ها در گلستان، دیوارها به شدت تحت فشار قرار گرفته‌اند و سیر و حالی از خون به خود گرفته‌اند.

برداشت: هر زمانی که زیبایی و جلوه‌ای از عالم غیب به زمین می‌آید، لاله و گل به شکوفایی و زیبایی می‌رسند. در این میان، صدف به عنوان نماد نرم و بی‌خیال، همچنان پایدار و بی‌اجرا باقی مانده است.

برداشت: چشم به تصویر نمی‌افتد بلکه به هنرمند نگاه می‌کند، زیبایی خطی که مضمون را در پس‌پرده پنهان کرده است.

برداشت: این بیت به تأمل و بررسی عمیق در فلسفه و حکمت اشاره دارد. در آن، شعری از لذت و عمیق بودن افکار فیلسوفان، به ویژه افکار افلاطون، بیان می‌شود. اشاره‌ی به "خمر ناب" می‌تواند به اندیشه‌های خالص و بی‌نقص اشاره کند که از دل تفکرات حکیمان به دست آمده و در این بحث به صورت مکرر مطرح شده است. به طور کلی، این بیت به نوعی بروز افکار عمیق و پرارزش فلسفی اشاره می‌کند که در مباحثات مختلف مورد توجه قرار می‌گیرند.

برداشت: در این میکده، هر کسی که به نوعی به قضاوت و نظر رسانده شده، مانند حبابی است که در دور و بر سر حلقه صاحب‌نظران قرار گرفته است. این نشان می‌دهد که وضعیت او ناپایدار و زودگذر است.

برداشت: این بیت به نوعی به زیبایی و جذابیت چهره‌ای اشاره دارد که در میان گل‌های زیبا قرار دارد. شاعر به شگفتی خود از اینکه چگونه این چهره می‌تواند کسی را به شدت مجذوب و عاشق خود کند، پرداخته است. به بیان دیگر، این زیبایی می‌تواند دل هر بیننده‌ای را تسخیر کند و نشان‌دهنده‌ی قدرت عشق و احساسات عمیق است.