غزل شمارهٔ ۱۵۴۶

برداشت: دل من به خاطر تیرهای فراوان تو مثل آهن سخت شده است و بدنم به خاطر ضربات آزاردهنده تو مانند زره محکم شده است.

برداشت: مژه‌های چشمم به خاطر زیبایی چهره‌ات درخشان می‌شوند، آیا این چراغ هم به خاطر نفس گرم تو روشن شده است؟

برداشت: شخص با دل پرآشوب و درد خود، از داغ و حسرتی که دارد، پنبه‌ای برداشت و نگاهی به دردهایش انداخت. حالا دیگر دنیایش، که به آرامش و امنیت شبیه وادی ایمن بود، به دشت جنون تبدیل شده و از غم و جنون پر شده است.

برداشت: در این بیابان پر از آشفتگی و جنون، هر جا که نگاه کنی، رد پایی از درد و زخم‌های ما دیده می‌شود که با گذشت زمان گسترش یافته و به معضل بزرگی تبدیل شده است.

برداشت: در آرزوی تو، ای قبله‌ی حاکمان، کعبه به اندازه‌ای در سردرگمی گشته که حتی سنگ پرتابی نیز این‌گونه نگران نیست.

برداشت: فکر صائب تحت تأثیر لب‌های شیرین اوست و به نظر می‌رسد که موضوعاتی که او مطرح می‌کند، ارزش شنیده شدن را دارند.