غزل شمارهٔ ۱۵۴۵

برداشت: دل با یک آه به شدت دچار تغییرات شده و تمام مژگان‌ها را تحت تاثیر قرار داده است. همچنین، مغز این نافه (عطر) به خاطر یک عطسه به هم ریخته و نامنظم شده است.

برداشت: درخشش و نیکی از اندیشه و نظر عالمان و صاحب‌نظران نشأت می‌گیرد، و به‌واسطه‌ی این اندیشه‌ها، اوضاع و شرایط بهبود یافته و به سمت آرامش و ساماندهی پیش می‌رود.

برداشت: در روز قیامت، افراد مانند غنچه‌های گل در کنار هم جمع نخواهند شد، چرا که هر کسی که از عطر وجود تو محو و پریشان شده باشد، مغز و دلش دچار آشفتگی و سردرگمی است.

برداشت: دل عاشق بهتر است به غم هایش اعتنایی نکند، زیرا کشتی نوح در طوفان، خراب و آسیب دیده است.

برداشت: گل زیبای تو که با نور خورشید تماس پیدا کرده، مانند چراغی در انتهای دامن خود روشن شده است.

برداشت: سپر حوادث، چرخ زمان است و وقتی زخم‌ها کم‌تر می‌شوند، همانند پسته‌ای که در اوج شادابی و سرزندگی است، کمتر آسیب می‌بیند.

برداشت: دل نگران و سرگشته‌ام به خاطر شوق و آرزوهایش همچون گردبادی است که به دنبال بیابان و آزادی می‌گردد.

برداشت: امشب صائب از لبی خوش رنگ و زیبا سخن می‌گفت که نشان می‌دهد او از تصمیم خود برای تغییر عقیده و توبه عقب‌نشینی کرده است.