غزل شمارهٔ ۱۵۴۳

برداشت: از آسمان باران می‌بارد و حال و هوای دلپذیری به وجود آمده است. در این موقع زیبای طبیعت، باده را بیاور که همه چیز به سمت شادی و نشاط سوق یافته است.

برداشت: هیچ خار و خاشاکی نمی‌تواند به پای زیبایی و لطافت مژگان گل سرخ برسد، مگر اینکه این زیبایی ناشی از شور و نشاط بهار باشد که جان تازه‌ای به گل داده است.

برداشت: من چه فرقی دارم، وقتی که زیبایی تو مانند نقطه‌ای در بهشت است و این زیبایی باعث شده که بگویند پرواز من به تو گره خورده است.

برداشت: بله، زمانی که آن مو را به میان افکنده است، مژه‌هایش بر چشمان من همچون چنگال شهباز (شکارچی) شده است.

برداشت: چرا دل من به خاطر خط زیبای تو پریشان است؟ چون از هر طرف، درهای جدیدی به سوی بهشت باز شده است.

برداشت: محبت و زیبایی تو باعث شده که طوطی، که معمولاً نماد سخنوری است، به واسطه نور آیینه‌ات، به هنر کلام دست پیدا کند و من را به فکر و سخن وادارد.

برداشت: به خاطر دعای شب و اعمال سحرگاه، درهای دل من به توفیق و رحمت گشوده شده است.