غزل شمارهٔ ۱۵۴۱

برداشت: این دل که به خاطر لب‌های تو پر از احساس شده، تنها به خاطر تو دچار زخم و درد گشته است.

برداشت: آن چشم شوخ که نگاهش بر دل من افتاده، قلبی را که باید سخت و محکم باشد، به جایی تبدیل کرده که پر از احساسات و آشفتگی هاست، مانند خانه‌ای برای زنبورها.

برداشت: خانه‌ای که آینه دارد، بر روی چهره یوسف پرده‌ای می‌افکند، زیرا به خاطر خوشی و نعمت دیدار تو، پر از زندگی و زیبایی شده است.

برداشت: سینه‌ام هميشه در اثر جنون و هیجان به شدت تحت تأثیر است و پر از درد و زخم است. این باده‌ای که در من وجود دارد، قوی و نیرومند شده است.

برداشت: سخنان زیبا و دلنشین صافدلان را دشمنان می‌زنند و حالا مانند طوطی که در آینه می‌بیند، مورد توجه و پسند واقع شده‌اند.

برداشت: عشق نباید به خاطر حرف‌های راست و درست خاموش بماند؛ از ناآگاهی من، منبر منصور به وجود آمده است.

برداشت: هیچ ذره‌ای وجود ندارد که از محبت تو خالی باشد؛ در زمان تو، آسمان به طور کامل پر از شور و شوق شده است.

برداشت: بلبل آتشین وجود من، دنیا را در آغوش خود قرار داده است، زیرا گرمای نفس من باعث شده که این قفس به مانند درخت طور در بیاید.