غزل شمارهٔ ۱۵۳۳

برداشت: این چیزی که می‌بینید، گل نیست که در باغ شکفته شده باشد، بلکه نامه‌ای پنهانی از طرف معشوق برای ما آورده شده است.

برداشت: پرندگان عاشق با نشانه‌های دیوانگی به آواز درمی‌آیند و این حس را از خط سبزی می‌گیرند که بهار به زندگی بخشیده است.

برداشت: دیده کسانی که نظاره‌گر هستند، با نسخه‌هایی که بهار از چهره محبوب آورده، روشن و روشنا می‌شود.

برداشت: از عطر دلپذیر باد سحری می‌توان فهمید که محبوب با زیبایی‌اش دل‌ها را تسخیر کرده است.

برداشت: وقتی بهار به گلستان می‌آید و گل‌های سرخ را به نمایش می‌گذارد، به نظر می‌رسد که هر چیزی در حال جشن و سرور است و زیبایی‌های طبیعت در اوج خود به سر می‌برند.

برداشت: کوه از شدت شادی و خوشحالی چنان به بیابان می‌رود که گویی تاب تحمل ندارد. این حالت خوشحالی مرا به جایی آورده که سرنوشت و وظایفی را به دوش می‌کشم.

برداشت: کسی که مانند یعقوب غم و غصه به دل دارد، هرگز نمی‌تواند به پیراهن یوسف که نماد امید و شوق است، دست پیدا کند. در واقع، برای رسیدن به خوشبختی و اهداف، باید دل را از غم و غبار دردها پاک کرد.

برداشت: عشق به مانند درختی است که از آن میوه‌های زیادی به بار آمده است و این موضوع از زمان منصور تا حالا همواره ادامه داشته است.

برداشت: هرکس که در این دنیا دچار عشق و شور و هیجان شده، توانسته است کشتی زندگی‌اش را از دریا به ساحل برساند.

برداشت: برای اینکه کسی به خواسته‌اش برسد، باید به زمان و تلاش خود توجه کند. اگر کسی در ذهنش به حساب روزها و فرصت‌ها نرسد، به هدفش نخواهد رسید.