غزل شمارهٔ ۱۵۳۰

برداشت: مغزم به حدی درگیر و متعصب است که احساس ناراحتی و خشم می‌کنم. همچنین، نور زندگی و امیدم کم رنگ شده و فضای خانه‌ام پر از تاریکی و یأس است.

برداشت: درد و رنجی که در دلم دارم مانند نیشتری است که جگرم را می‌شکند، و در صبح به خاطر شادی‌ای که دارم، موهای سفیدم به لرزه در آمده و به نور چراغ می‌تابد.

برداشت: ناراحتی و درد شدیدی در وجودم حس می‌کنم، به خاطر اینکه خورشید را مشاهده کردم. ای کاش بفهمم این پنبه خونینی که در دست دارم، از چه دلیل و عذابی به این حال درآمده است؟

برداشت: این حالت پریشانی و مستی به قدری زیاد است که قابل تحمل نیست. چشمانم همچون میگون است، انگار که در برابر چشمان کسی افتاده و به خاطر آن مست و سرگشته شده‌ام.

برداشت: شراب نمی‌تواند کدورت دل مینا را پاک کند، زیرا تیرگی همیشه در زیر نور چراغ باقی می‌ماند.

برداشت: از قلم من عطر و بوی خوشی چون عنبر می‌ریزد، زیرا یاد آن زلف زیبای من در ذهنم نقش بسته و بوی آن را حس می‌کنم.