غزل شمارهٔ ۱۵۲۹

برداشت: خال زیر لب آن معشوقه زیبا، نمادی از عشق و زیبایی است. از چشم‌های حسود دور بماند، زیرا که این زیبایی بسیار مناسب و دلنشین است.

برداشت: دل ناتوان و بی‌جرأت ما به خاطر ادب و احترام، در گوشه‌ای نشسته است؛ اما اگر جرأت داشتیم، لب‌های زیبایش هم مانند لعل (سنگ قیمتی) می‌توانست مورد نوازش و بوسه قرار گیرد.

برداشت: بیش از این که نقطه‌ای که بدون پرگار کشیده شده باشد، به سرانجام نرسیده است؛ بنابراین دل من هم که از حلقه زلف تو جدا شده، در بی‌خبری و سردرگمی به سر می‌برد.

برداشت: برای پیدا کردن چشمه حیات، باید تاریکی را در نظر داشت. نشانه‌ای از عشق و زیبایی در کنار لب یار به جا مانده است.

برداشت: بدون اشاره به زیبایی و جذابیت خاص ابروهای تو، یک لحظه هم نمی‌توانم از فکر آن خارج شوم؛ چرا که جذابیت تو بیشتر از هر علامت و نشانه‌ای است.

برداشت: وقتی فردی را به خوبی زیر نظر قرار می‌دهی، متوجه می‌شوی که هر جا که سایه‌ای از موجودی بزرگ و قدرتمند افتاده، نشانه‌ای از نادانی و بی‌مغزی وجود دارد.

برداشت: هر کسی که درگیر مشکلات و آشفتگی‌های زندگی شده است، اگر به زلف‌های دوگانه عشق و زیبایی دل کند، رحم و محبت می‌بیند.