غزل شمارهٔ ۱۵۲۸

برداشت: هر کسی که از کاروان کعبه دور شده، دیگر به راهنماها وابسته نیست و مستقیم به سوی خدا می‌رود.

برداشت: رهبر کسانی که به دنبال حقیقت هستند، روشنایی مسیرشان را تأمین می‌کند. نادان کسی است که تنها به دنبال یک راهنما می‌گردد.

برداشت: کسی که ادعای رسیدن به هدف و موفقیت می‌کند، در حقیقت دروغ می‌گوید؛ چرا که او نمی‌داند با بی‌خبری و در پی اصلاح اوضاع، مانند فردی است که با عصای خود حرکت می‌کند و قادر به دیدن واقعیت‌ها نیست.

برداشت: سرنوشت این دو جهان مانند حروف الفباست که به صورت ساده و کودکانه است. هر کسی که دلش پاک و شفاف باشد، می‌تواند این سرنوشت را به خوبی ببیند و درک کند.

برداشت: من همچون حبابی هستم که در این دریا، به خاطر نادانی‌ام، از هدف خود دور افتاده‌ام و در تلاش برای به دست آوردن خواسته‌هایم غرق شده‌ام.

برداشت: از ترس اینکه سایه‌ام از بین برود، مراقب سایه خودم هستم، چرا که می‌ترسم در لحظه‌ای که نمی‌دانم، پرنده‌ای بزرگ بر سرم فرود آید.

برداشت: من آن کسی نیستم که راز عشق را برملا کنم، بلکه در فکر تو ساکن شده‌ام و تصویر تو در ذهنم نقش بسته است.

برداشت: دل من به نازکی کلماتم است، مانند می که در شیشه ریخته شده و خود به خاطر زیبایی‌اش جلب توجه می‌کند.

برداشت: اگر حسن غیرت‌ور از نزدیکی ما شرم کند، عینک دیده ما به دوربین نزدیک افتاده است.

برداشت: ما به همین دایره محدود راضی شده‌ایم، در حالی که در دل و چشم ما دریا و عمق زندگی دیگر جایی ندارند.

برداشت: شمعی که در کنار سر او روشن است، نشانه خوش شانسی اوست؛ زیرا هر کسی که در سایه‌ی تو قرار دارد، از پا در آمده است.

برداشت: آموخته‌های عشق باعث شده‌اند که من به آداب و قوانین آن پایبند باشم، وگرنه زیبایی و جذابیت لب‌های تو، مرا به سمت خود می‌کشید و هر لحظه جذبشان می‌شدم.

برداشت: هر کسی که در جمع مردان خدا قرار بگیرد، مانند شیر دلاوری است که در گوشش حلقه‌ای آویخته شده است. این افراد به راحتی تحت تأثیر خداوند و صالحان قرار می‌گیرند و در مسیر درست هدایت می‌شوند.