غزل شمارهٔ ۱۵۱۹

برداشت: عشق نه تنها باعث شده که من دچار درد و رنج شوم، بلکه همین درد و رنج باعث شده هنر من شکل بگیرد و پیشرفت کند.

برداشت: در عمق انتقاد و سرزنش، دل شاد و خوش‌گذران ما شبیه کبکی است که تحت تأثیر عشق و شوق، با طبیعت و کوه‌ها ارتباط برقرار کرده است.

برداشت: هیچ موضوعی وجود ندارد که از دریای generosity (بخشش و سخاوت) نتوان گوهر پیدا کرد. این در حالی است که برخی تنها بر اساس سادگی خود، صدف‌هایی از آن دریای پربرکت می‌سازند.

برداشت: کشتی‌ای که از دریا گوهری ارزشمند به خشکی آورده، مانند طوطی‌ای است که از لبان لعلش شیرینی تولید می‌کند.

برداشت: دست از دامن شب نکشید، زیرا این دل شوریده را که همچون دریا پر از گوهر است، خوشبوتر ساخته است.

برداشت: هر کسی که به زیبایی و جذابیت نگاهی عمیق دارد، می‌تواند از زیبایی‌های دلربا و دلنشین واقف شود و از آن لذت ببرد. انسان‌هایی که به این شیوه می‌نگرند، می‌توانند از زیبایی‌های دنیا بهره‌مند شوند.

برداشت: قناعت مثل یک سحر و جادو است که توانسته خاک را به چیزی شیرین و خوشمزه تبدیل کند، مانند شکر در دهان یک مور.

برداشت: یک نگاه به چهره آن معشوق زیبا چه تأثیری می‌تواند بگذارد؟ چون هر نگاهی به خطی که بر چهره‌اش وجود دارد، حکمتی متفاوت و زیبایی خاصی را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: حالت آرامش و سکون از جان‌ها رفته است، زیرا آن شخص با دست خود حلقه‌ای بر روی موی کمرش ساخته است.

برداشت: عشق تو مانند پیکانی است که بر سینه‌ام نشسته و مرا آزار می‌دهد. اما با این حال، مثل صدفی با لب خشک، توانسته‌ام از سختی‌ها، زیبایی و گوهری بسازم.