غزل شمارهٔ ۱۵۱۵

برداشت: هر کسی که در برابر ستایش و حمد تو ساکت نماند، او تابلو و نشانی از توست. هر که در جمع ذکر و یاد تو باشد، مهر و علامت تو را بر خود دارد.

برداشت: ظرف پیمانه نماد محدودیت و اندکی است که رازهای بزرگ جهان را در خود دارد. هر فردی که در دنیای مادی زندگی می‌کند، به نوعی با کل جهان در ارتباط است و تمام عالم از وجود او تاثیر می‌پذیرد.

برداشت: کسی که به مراقبت و نگهداری نفس خود توجهی ندارد، نمی‌تواند از زیبایی و خوشی‌های زندگی بهره ببرد. خنده‌ی صبحگاهی و زندگی شاد، نتیجه‌ی دل بی‌غم و آسوده‌ای است که از درون او می‌جوشد.

برداشت: نیست غیر از دستان بخشنده ارباب کرم، گلی ابری که بهشت دنیا از وجود او سرسبز و خرم است.

برداشت: اگر در زندگی هیچ امیدی وجود نداشته باشد، آن امید همچون خاری است که در وجود انسان‌ها وجود دارد.

برداشت: اگر ساقی آب را به دست دهد، مانند شمشیری است که می‌تواند سزای زخم را با مرهمی که از او می‌رسد، جبران کند.

برداشت: ما هرگز لب خشک را به منبع حیات نمی‌دهیم، زیرا این سفال (ظرف) است که خون (زندگی) در دل جام جم (جام راز و حکمت) از آن است.

برداشت: این بیت به این معناست که وقتی کسی چیز خاصی در اختیار ندارد، میزان ارزش و کمال او از دو جنبه تقسیم‌بندی نمی‌شود. هر کسی می‌تواند از آنچه دارد بهره‌مند شود و سود دنیوی و آخرتی خود را از همان منبع بگیرد. به عبارت دیگر، ارزش و موفقیت افراد به منابع و نعمت‌هایی که دارند بستگی دارد و هر کس با آنچه در دست دارد، می‌تواند به موفقیت دست یابد.

برداشت: هر کسی که در مقابل خداوند سر تسلیم فرود آورد و به خاک بیفتد، به مانند کسی است که مقام و ثروت سلیمان را به دست می‌آورد، چرا که او در عبودیت و فروتنی به حقیقت و مقام والایی می‌رسد.

برداشت: عشق اگرچه درد و رنجی به همراه دارد، اما این درد ممکن است باعث شود انسان به شکلی خاص تغییر کند و قد راست کند. به نوعی، این درد و رنج عشق، تأثیر عمیقی بر وجود فرد می‌گذارد و حتی می‌تواند او را از مرزهای معمولی فراتر ببرد.