غزل شمارهٔ ۱۵۱۳

برداشت: هر کسی که به زیبایی تو فکر می‌کند، اسیر زیبایی و جذبه‌ات شده است و جاذبه‌های تو به چشم‌های تماشاگرانت وابسته است.

برداشت: هر چند که قد این سروها کوتاه است، اما زیبایی و شکوه این صف به خاطر توست.

برداشت: هر گروه یا فرقه‌ای از مردم نسبت به یک نقطه خاص توجه و گرایش دارند، که این بی‌دلیل نیست. دلیل آن، ظهور و جلوه‌گری تو در هر مکانی است.

برداشت: محیط احسان و نیکی تو به قدری وسیع و تاثیرگذار است که هر قطره از آن به تنهایی برتری و یکتایی تو را نشان می‌دهد.

برداشت: با وجود اینکه تو در حجاب زیبایی و در خلوت خود، محجوب هستی، اما شور و شوق هر جمع و مجلسی به خاطر زیبایی و دلربایی توست.

برداشت: کیست که در برابر خورشید بی‌پرده به نگاه بیفتد؟ چشم‌های ما که بسته است، دلیل وجود و نمایان بودن توست.

برداشت: زلفی که مانند سرکشی است، آیا می‌تواند از شانه‌ات کم شود؟ تمام احساس و زندگی من در دستان توانای توست.

برداشت: در دل دریا، موجی بی‌حرکت و ساکن وجود داشت. هر کسی که در جستجوی درد و رنج است، باید به سراغ تو بیاید.

برداشت: آب زندگی که اسکندر به خاطر آرزویش برای دستیابی به آن دچار شوق و اشتیاق شد، در واقع نشانی از آروزی توست که در دل و ذهنی تاریک و ناآرام جای دارد.

برداشت: از ظرافت تو نمی‌توان فهمید که کجا هستی. برای کسی که تو را تماشا می‌کند، سزاوار است که بر او رحم آورده شود.

برداشت: روزنه‌ای که از آن نور خورشید به درون می‌تابد، بینش و آگاهی را روشن می‌کند و نور آگاهی ما، سرچشمه‌ی بینایی توست.

برداشت: کیست که بتواند در مورد یکتایی و توحید تو سخن بگوید؟ قدرت بیان او از توانایی و قوت تو نشأت می‌گیرد.