غزل شمارهٔ ۱۵۱۱

برداشت: چشم‌های پر از اشک، همچون صدفی هستند که گوهر ارزشمندی در درون دارند. هر کسی که به دل او نزدیک شود، تمام زندگی‌اش دگرگون می‌شود.

برداشت: شاعر به بیان این مفهوم می‌پردازد که برای ما امکان ندارند که به تنهایی و دور از دیگران باشیم، مثل لیلی و مجنون. او به تبعید و دوری می‌اندیشد و می‌گوید هر کس که در زندگی‌اش دچار مصیبت و تنگنا شده، در حقیقت خود اوست که در حسرت و اندوه گرفتار آمده و خانه‌اش تاریک و ناامید است.

برداشت: هر دلی که از درد و فریادش خون می‌چکد، می‌توان فهمید که آن دل، زنگی برای معبد عشق و معشوق است.

برداشت: هر کسی که بر لبش مهر سکوت وجود دارد، از روی صداقت و محبت به او بوسه می‌زند؛ زیرا او خود می‌تواند معیار و نشانه‌ای از این سکوت باشد.

برداشت: این مسافران آشفته‌ای که در این بیابان هستند، همه توجه‌شان به در خانه او جلب شده است.

برداشت: گفت و گوی آن رشته مو، پیوسته مانند باد است! زیرا شب زندگی ما به داستان او ادامه دارد.

برداشت: کسی که به خاطر درون بی‌کینه‌اش، فرش نماز را از سینه‌اش می‌بافد، دل پاره‌پاره‌ ما به‌عنوان تسبیحی با صد دانه به حساب می‌آید.

برداشت: هر چراغی که می‌آید، نمی‌تواند چشم‌و‌دل ما را روشن کند. تنها همان شمعی که ما با آن پیوند داریم و دور و برش پروانه‌ها در حال گردش هستند، این توانایی را دارد.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند به دور دل ما بچرخد، چرا که دل ما در چنگال قدرتی سرسخت و نیرومند است.

برداشت: دام او باعث می‌شود که دل از غم‌ها رها شود و سیرابی چشم‌ها از دو دنیا، نتیجه وجود دانه اوست.

برداشت: این قصر قدیمی که شاهد طوفان‌ها بوده، هنوز هم به خاطر زیبایی شگفت‌انگیز او در حال ناپایداری و اضطراب است.

برداشت: اگر به من گوش کنی، راه حل مشکلات و دردسرهای زندگی ناتمام تو در دستان من است.

برداشت: آشنایی که هرگز از من دور نمی‌شود، صائب، نشان‌دهنده این است که در این دنیای پر از کژی و نادرستی، سایه‌ای از بیگانگی و تنهایی به او تعلق دارد.