غزل شمارهٔ ۱۵۰۹

برداشت: عقل مانند درختی است که در پاییز به سر می‌برد و غم و اندوه همراه اوست، در حالی که عشق مانند درخت سروی است که زیبایی و سرسبزی دنیا به واسطه اوست.

برداشت: هر کسی که در شرایط سخت و دشوار زندگی، مانند تیغی تیز و خطرناک، سکوت کند و خود را کنترل کند، در واقع در کنار اوست و نفسش با او در یک راستا است.

برداشت: اگر کسی که به اشتباهاتش در زندگی دچار شده و ممکن است با عذاب رو به‌رو شود، اگر از درون خود احساس عمیق و دل‌سوزی داشته باشد، او می‌تواند به آرامش و خوشی‌هایی شبیه به بهشت دست یابد.

برداشت: دل پر از آرزو و آشفتگی را نمی‌توان به وصالی رساند. در زمان عید، کسی که در عشق خود تنهاست، چه حال و روزی دارد؟

برداشت: دل کسی که موهای پریشان و زیبایی دارد، نشان می‌دهد که ارتباطی خاص با دنیای هستی و رازهای آن برقرار است.

برداشت: هر کسی که سکوت را در برابر سوالات انتخاب کند، هرچند که به نظرش کوچک و ناچیز بیاید، در واقع در این دایره ای از زندگی و سرنوشت خود، نقش و اهمیت خاصی دارد.

برداشت: عشق به کسانی که درد و رنج را احساس نمی‌کنند، بی‌فایده و ممنوع است. جایی که رحم وجود دارد، بر زخم‌هایی که درمان‌شان در کنار عشق است، نباید نمک پاشید.

برداشت: شدت درد و غم عشق، از تمام دردها و غم‌های دنیا کم‌اهمیت‌تر است. کسی که غم عشق را دارد، دیگر معضلات و غم‌های دنیا برایش اهمیتی ندارد.

برداشت: هر کسی که مانند سوزنی به هم نمی‌نگرد و در دنیای خود غرق نمی‌شود، می‌تواند بفهمد که پیوندی عمیق با رازهای جهان دارد.

برداشت: زیبایی و خوشی به مانند آینه‌ای است که تنها با نگاه پاک و صاف قابل مشاهده است، درست مانند گلی که زیبایی‌اش به خاطر شبنمی است که بر روی آن نشسته است.

برداشت: هر کس که از رفتار بد خود پشیمان نشود، حتی اگر ظاهری شبیه انسان داشته باشد، در حقیقت او به افکار شیطانی دچار است.

برداشت: هر کسی که در دل خود طمع و حرص را احساس نکند، حتی اگر در بهشت نیز باشد، جهنم با او خواهد بود.