غزل شمارهٔ ۱۵۰۶

برداشت: نفس شمع در کنار من می‌سوزد و نشان‌دهنده‌ی خاموشی من است و عشق و علاقه‌ام به زندگی را به من نشان می‌دهد.

برداشت: تیغ به مانند بیدی از شدت مقاومت من می‌لرزد و موج بدون بال و پر از آرامش من سرچشمه می‌گیرد.

برداشت: روی دل من مانند یک سنگ، احساس یتیمی و تنهایی می‌کنم. در حالی که در این دنیا، شادی و لذت‌های زیادی وجود دارد، اما من درونم غمگین و ناراحت هستم.

برداشت: کشتی من در نهایت به بندری خواهد رسید، اما خواب و افکار سنگین و ناامیدکننده‌ام مانع از پیشرفت و حرکت می‌شوند.

برداشت: زیبایی و جذابیت از پرورش عشق ناشی می‌شود، و سرخی و زیبایی گل هم به خاطر آوا و نغمه‌های دلنشین من است.

برداشت: می‌خواهد مرا از تصویر به خالق تصویر برساند، اتحادی که در آینه حقیقت در وجود من وجود دارد.

برداشت: دریا به راحتی از دست‌های مرجان آرام نمی‌گیرد، و ناصح به خاطر سادگی و بی‌دقتی‌اش در تلاش است تا مرا آرام کند.

برداشت: من به خاطر حیرت و سردرگمی‌ام، مثل خانه‌ای می‌شوم که درش بسته است. آن کسی که از من بدگویی می‌کند و سخن‌چینی می‌کند، خون دل خود را می‌خورد.