غزل شمارهٔ ۱۵۰۵

برداشت: احساسات عمیق من مانند دریایی پرشور از کلمات است، اما در عین حال، آنچه در دل دارم به خاطر سکوت من پنهان مانده و گنجینه‌ای از معنی را به خود گرفته است.

برداشت: زیبایی و معانی ناب که در دنیای نادیده و پنهان وجود دارند، بدون هیچ زحمتی و به راحتی، هر شب در آغوش من می‌آید و در آرامش خاطرم است.

برداشت: هر اندیشه‌ای که دیگران به آن مباهات می‌کنند و در محافل ادبی به آن افتخار می‌زنند، در دنیای من چیزی جز یک خواب فراموش‌شده است.

برداشت: پرچم دود مانند چرخ است که از کاه و خرمن من بلند شده و خاکی است که بر کفش من نشسته و پراکنده شده است.

برداشت: در آسمان به مانند دایره‌ای از فریب و دامی برای من است، اما من در مکانی فراتر از زمان و مکان قرار دارم که سفر به آن آسان است و ذهن من به آنجا راه می‌یابد.

برداشت: چرخ نیلی که به زیبایی و روشنی معروف است، هنگامی که به عمق آن نگاه کنی، به رنگ آبی بناگوش من می‌ماند.

برداشت: در حال حاضر در حال تهیه نوشیدنی هستم که از دل و جانم سرچشمه می‌گیرد و با ذوق و احساس خاصی آن را می‌آشامم. این احساس من نسبت به زندگی و خویشتن به گونه‌ای است که نشان‌دهنده شدت عواطف و تجربیات عمیق من است.

برداشت: چهره افرادی که در آسمان به دور از دید ما هستند، شبیه به نوری است که از مهتاب می‌تابد و این نور ناشی از چراغی است که در زیر سرپوش من پنهان شده است.

برداشت: سخنان من باعث شادی و شور صوفیان شده است و احساس من مانند خم شراب، پر از عشق و اتحاد است.

برداشت: در این فضا، اثر مستی من به قدری قوی است که هر گوشه و کنار این مکان مانند دیوار و در، تحت تأثیر آن حال بی‌هوش به نظر می‌رسد.

برداشت: در میخانه، جایی که معمولا شادمانی و خوشحالی حاکم است، من به آرامش و رضایت رسیده‌ام و درد و غم زندگی‌ام را در این مکان یافته‌ام. سر مستی‌ام از شراب و لذت‌های اینجا به من بخشیده شده است.

برداشت: من از پارچه نامرغوب، لباس و دستاری ساده درست کرده‌ام و از درد گرسنگی و فقر، جریانی خونین در دل دارم.

برداشت: هیچ زاهدی در دنیا به مانند من نیست؛ این جامه‌ای که بر تن دارم، تنها مثل یک پرده ساده است که روی دوشم افتاده است.

برداشت: حلقه‌ای که به نشانه بندگی عشق در گوشم است وجود دارد و امیدوارم چشم‌های بد از این حلقه که در گوش من هست دور باشند.

برداشت: اگر هم صدایی وجود نداشته باشد، نفس من بدل به کلامی زیبا و دلکش نخواهد شد؛ وگرنه، در سکوت من، شور و حال دنیا نهفته است.

برداشت: سخنان من به دو جهان نمی‌رسد، زیرا عشق بر سرم دست نوازشی دارد.