غزل شمارهٔ ۱۵۰۳

برداشت: موانع و دلایل سرخوشی و خوشحالی من، از توجه و آگاهی قلب بیدار من ناشی می‌شود. پادشاه شب من، در واقع بینایی و آگاهی من است که در تاریکی‌ها مرا راهنمایی می‌کند.

برداشت: در بازار شلوغ، کودکان معصوم را به یکدیگر می‌سپارند و شور و اشتیاقی در دل دارند که حتی مجنون هم از سمت دیگر آن را با خجالت نگاه می‌کند.

برداشت: هر کسی که از ترس و وحشت دچار سردرگمی شده و در بیابان تنها مانده، به دنبال راهنمایی و رهبری است که به او کمک کند.

برداشت: دشمن را با اراده و اعتقاد خود شکست می‌دهم، و این احساس عمیق غم و درد درونم به قدری قوی است که می‌تواند هر مانع و دیواری را پایین بیاورد.

برداشت: زمانی که من صحبت می‌کنم، لبانم مانند خمیازه‌ای باز می‌شود و این نشان‌دهنده این است که سکوت و آرامش من به اندازه یک لیوان پر از شراب است.

برداشت: به خاطر فشارهایی که بر دوش دارم، خوشحالی برای من دور است. هر کس که باری به دل من اضافه کند، همان بار بر دوشم سنگینی می‌کند.

برداشت: من نگران این نیستم که در حالت مستی پاهایم بلغزد، زیرا در این حال، عشق و محبت مانند یک تکیه‌گاه قوی از هر طرف وجود دارد که مرا نگه می‌دارد.

برداشت: من خود را به خدمت معشوق وابسته کرده‌ام و تمام وجودم را به او تقدیم کرده‌ام. در دل من، محبت و عشق به او مانند تسبیحی است که به دور کمرم پیچیده شده است.

برداشت: قصه‌ای است از دلمان که در روز قیامت، گویی دامن بیابان تنگ می‌شود؛ این تنگی به خاطر غمی است که در دل دارم و مانند اشکی در چشمانم جمع شده است.

برداشت: خون از ناخن الماس می‌ریزد و چند گره از موهای تو در زندگی من وجود دارد.

برداشت: وقتی که دهان تو بسته باشد و چیزی نگویی، هیچ قفلی باز نخواهد شد. زبان خاموش تو نشان‌دهندهٔ عشق و احساساتی است که در دل دارم.

برداشت: هرچند که من آزار دادن یک مور را نمی‌پسندم، اما به هر کس که نگاه می‌کنم، به نظر می‌رسد که آنها در تلاشند تا به من آسیب برسانند.