غزل شمارهٔ ۱۴۹۷

برداشت: قلم من مانند شعله‌ای درخشان است، این چیزی کم‌ارزش نیست. شمع من باعث روشنی و امید برای هفت گروه مختلف است.

برداشت: برای اینکه دل شاداب و خوش‌رنگی داشته باشی، باید گاهی درد و سختی را تجربه کنی؛ همانند عقیق یمن که ابتدا خراشیده می‌شود تا زیبایی خود را نمایان کند.

برداشت: بهتر است که از ابزارهای قاطع و کارآمد استفاده کنم تا زخم امید را ترمیم کنم؛ زیرا این سرزمین پر از تاریکی و ناامیدی است.

برداشت: افراد ثروتمند مانند خورشید درخشان را می‌پرستند و اگر دلشان از طلا پر باشد، مانند نور شب زیبا در آنجا می‌درخشد.

برداشت: شب‌های غم‌انگیز و دوری به پایان رسیده و دل از غم رها شده است. حالا بعد از این، زمان شیرینی و شادابی صبح وطن فرارسیده است.

برداشت: اگر شنونده‌ی باهوش و فهمیده‌ای وجود نداشته باشد، کلام ناتمام و بی‌محتوا خواهد بود. زیبایی و جذابیت سخن به دقت و درک شنونده بستگی دارد.

برداشت: این جمله بیانگر این است که شخصی با لبانی زیبا و همچون عقیق، دلبری می‌کند. من به واسطه‌ی عشق و علاقه‌ام به او، هر لحظه تشنه‌ام و این عشق همچون آتش در درونم شعله‌ور است.