غزل شمارهٔ ۱۴۹۰

برداشت: هرچند که چهره‌اش به خاطر نرمی و لطافتش از دید پنهان مانده، ولی هر کس را که می‌بینم، در نظرش شگفت‌زده و متعجب هستم.

برداشت: می‌توان از حرکات و سکوت او پیام‌هایی را فهمید که در دلش نهفته است، حتی بدون اینکه حرفی بزند.

برداشت: زیبایی او درحالی که به راه می‌رود، از خط سیاه موهایش شروع می‌شود و هنوز هم آن مژگانش در حال ایجاد آشوب و جلب توجه هستند.

برداشت: دل عاشق تحت تأثیر زیبایی و جذابیت عشق قرار می‌گیرد؛ مانند نوری که از مکانی تاریک ساطع می‌شود و نشان می‌دهد که این احساس ممکن است عواقب سنگینی داشته باشد.

برداشت: چرخش دنیا مانند یک حلقه چشم است و زمین که مردم را در خود جای داده، مانند دو صف مژه به هردو سمت زیبایی‌های جهانی اشاره دارد.

برداشت: هیچ شاهدی نیست که ارزش تماشا داشته باشد؛ وگرنه در عمق تاریک گل ما، آینه‌ها به گونه‌ای پنهان شده‌اند.

برداشت: ریشه نخل قدیمی عمیق و قوی‌تر از آنچه تصور می‌شود است و انسان‌های پیر به امید و آرزوهای طولانی زندگی، حرص و ولع نشان می‌دهند.

برداشت: اگر زیبایی‌ها را ببینی، نمی‌توانی به راحتی دل از آن‌ها بکنی؛ اما اگر بخواهی، دل کندن از دنیای مادی چندان دشوار نیست.