غزل شمارهٔ ۱۴۷۸

برداشت: عشق برای دل ما که پر از دلتنگی است، عیب و ننگ محسوب می‌شود، مانند پلنگی که با سایه‌اش در حال نبرد است.

برداشت: دل‌های ساده و بی‌ریا نمی‌توانند از زیبایی‌های این دنیا لذت ببرند، حتی اگر هزارها میخانه و نوشیدنی رنگارنگ در اختیار داشته باشند، چرا که این زیبایی‌ها برای آن‌ها بی‌معنی و بی‌رنگ است.

برداشت: چرخ روزگار به خاطر ناله‌ها و شکایت‌های من به حرکت درآمده است و به واسطه‌ی حرارت و احساسات من، این دایره‌ی زندگی به سمت جلو پیش می‌رود.

برداشت: چگونه می‌توانم به حرف‌هایم شکل دهم و آن‌ها را بیان کنم وقتی که فضای دیگران به قدری محدود است که نمی‌تواند جا را برای عزیزانم فراهم کند؟

برداشت: بخت خوش، نباید تلاش کند تا خود را به نیکی نشان دهد، چون در حقیقت درون ما نشان دیگری وجود دارد که از زیبایی‌های درون ما خبر می‌دهد.

برداشت: خورشید در حال غروب به لب بام نشسته و هر کس که به زیبایی شبنم بر گل‌ها می‌بالد، همچنان در شکوه و طراوت باقی مانده است.

برداشت: دل بی عشق، همچون شیشه‌ای است که وقتی از شراب خالی می‌شود، هر نفس و وجودش بی‌ارزش و بی‌حیات خواهد بود. عشق، مانند دم عیسی، برای دل حیاتی می‌آورد و در absence of that love، زندگی بی‌معنا می‌شود.

برداشت: سخن تلخ می‌تواند به نرمی بیان شود، همانطور که برای درمان دل دشمن، سرکه ترش می‌تواند اثرگذار باشد. این موضوع نشان می‌دهد که برای برطرف کردن مشکلات عاطفی و سخت‌گیری‌ها، باید از روش‌های خاصی استفاده کرد.

برداشت: چشم به آسمان و زیبایی‌های آن ندوز، زیرا این لباس که بر قامت اراده تو بسته شده، تنگ و محدود است.