غزل شمارهٔ ۱۴۷۷

برداشت: ناله دل‌شکسته محبوب به شدت به دل‌تنگی نزدیک شده است، مانند این که دست خورشید به آغوش صبح نزدیک می‌شود.

برداشت: قسمت من مانند صدفی است که لب خشک دارد و از دریا بی‌خبر است. با این حال، حتی اگر به من آب گوهر نزدیک باشد، چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: اتصال و ارتباطی که بدون تلاش و کوشش به دست آید، هیچ ثمری نخواهد داشت. اگر کسی تنها به ظاهر و نزدیکی دست‌ها اکتفا کند، در واقع از حقیقت دور است.

برداشت: ساعات او به راحتی سپری می‌شود، حتی اگر به نظر برسد که به ماه نزدیک است.

برداشت: همه جا دنیا از نظر بی‌ارزش و ناچیز است و تنها ظاهر زیبای ابعادش به چشم می‌آید، به گونه‌ای که در پس همه چیز، واقعیتی از زرق و برق و طلا وجود دارد که به آسانی قابل دسترسی نیست.

برداشت: دل پیش از زلف به شوق می‌آید و خوشحالی را تجربه می‌کند. شب‌های بهاری به زودی به صبح نزدیک می‌شوند.

برداشت: آبی که تلخی و درد به همراه دارد، حتی اگر آتش را هم به کار گیرد، نمی‌تواند کاری کند. در حالی که دریا به من نزدیک است و من تشنه‌ام، اما آن تلخی باعث می‌شود که نتوانم از آن بهره‌مند شوم.

برداشت: بر روی سکه‌ای که از آهن ساخته شده، ظاهر زیبا و درخشان است. صائب، به این نکته اشاره می‌کند که این جنس، امروز ارزش و ارزشی نزدیک به طلا دارد.