غزل شمارهٔ ۱۴۷۳

برداشت: ای کسی که نیت سفرت برای دیدار یار و دوستدلی است، وای بر این مسیر طولانی که در پیش داری.

برداشت: اگر در این دنیا چیزی شیرین و خوشگوار وجود دارد، نزد افرادی که تنگ‌نظر و باریک‌بین هستند، آن را نمی‌توان یافت و در حقیقت، در پس این ظاهر شیرین، تلخی نهفته است.

برداشت: خداوند بیشتر گناهان افرادی را که در روز قیامت اعمال نیک آن‌ها بیشتر از بدی‌هایشان است، مورد عفو و بخشش قرار می‌دهد.

برداشت: وقتی که سکوتی در میان است و کسی پرده‌پوشی نمی‌کند، نادانی از نظرها پنهان می‌ماند و مانند تیر کجی که در هدف پنهان است، حقیقت در گذشته یا در نظام اعتقادی وجود دارد.

برداشت: برای برطرف کردن دلخوری و ناراحتی‌ام، نیاز به کاردی تیز دارم، زیرا تلخی‌ای که از زبان شیرین تو به من رسیده، بر روی دلم نشسته است.

برداشت: هیچ درویشی وجود ندارد که فقر خود را به نمایش بگذارد؛ بلکه هر کس که نیازش را پنهان کند، واقعاً درویش است.

برداشت: هیچ کس به اندازه ما که سبکبار هستیم، در جلوی کاروان قرار ندارد؛ هر کس که بار دیگری را به دوش می‌کشد، در حقیقت عقب‌تر است.

برداشت: صائب، با اینکه به چیز زیادی دسترسی ندارد و آنچه دارد هم کم است، اما دل من پر از نگرانی‌ها و دغدغه‌های بسیاری است.