غزل شمارهٔ ۱۴۷۱

برداشت: عمر ما سپری شده و آرزوها در دل ما همچنان باقی مانده‌اند. مسیر زندگی را طی کرده‌ایم، اما آن زخم‌های قدیمی همچنان در دل ما وجود دارد.

برداشت: اگر دعای ما به نتیجه نرسد، تقصیر از هدف نیست؛ بلکه مشکل از تیر ماست که به هدف نمی‌رسد.

برداشت: دوست در ظلم و بی‌عدالتی چنان گرفتار شده است که دیگر نه می‌تواند به اصول وفاداری پایبند باشد.

برداشت: از تیغ تو هیچ زخم و جراحتی به من نرسید، اما چرا درک و مهربانی تو نسبت به من بی‌رحم است و احساس نمی‌شود؟

برداشت: عطر و زیبایی پیراهن یوسف در مصر به قدری دلرباست که اگر کسی با دیدی محدود به آن نگاهی کند، هرگز نمی‌تواند به جذبه و حالتی که ما داریم، پی ببرد.

برداشت: غم و اندوه به منزل من نرسید و آن ظالم هم به قبر من نیامد. نمی‌دانم او از کجا آمده و به کجا می‌رود!

برداشت: میوه‌ای که رسیده باشد، نمی‌تواند به زمین نیفتد. هر کسی که دل به این دنیا که فناپذیر است بسته، نمی‌تواند به آسودگی زندگی کند.

برداشت: رزق هر کس به اندازه نیاز او می‌رسد، اما افرادی که همیشه بیشتر می‌خواهند، مانند آب و گیاه، هرگز به حد کافی نمی‌رسند.