غزل شمارهٔ ۱۴۶۹

برداشت: مخلوقی که از نسل نیک و پاک است، به وضوح از سایر مخلوق‌ها متمایز است. مانند مگسی که از مگس‌های دیگر، به خاطر خوی و نژادش برتری دارد.

برداشت: در این دنیا، هیچ تفاوتی در ذات و وجود طوطی و زاغ نیست، اما از نظر صحبت کردن، طوطی با کلام شیرینش برتری دارد.

برداشت: در پایان زندگی‌ات سعی کن اثری ماندگار از خود به جا بگذاری، زیرا در جهان خاک، وجود افراد زنده با آثارشان از مردگان به وضوح مشخص می‌شود.

برداشت: در این عالم، منبع فیض و نعمت برتر از خود فیض و نعمت است. به عبارت دیگر، آب و خاک که مایه حیات‌اند، از این مسیر به نوعی خاص و ممتاز در رساندن فیض به موجودات تبدیل شده‌اند.

برداشت: کمر و ناز تو اختصاص به کسی خاص ندارد، زیرا هر رشته مویی از موهای تو از دیگر موها برتر و ویژه است.

برداشت: در محله‌های پر از رمز و راز، با مردان خرد و عاقل هم‌نشین شو، زیرا در میان این مردم، حتی یک سگ هم از شیران برجسته‌تر و متمایزتر است.