غزل شمارهٔ ۱۴۶۵

برداشت: عشق، حتی اگر در پنهان باشد، معروف و شناخته شده است، و زیبایی، هرچند که به وضوح نمایان باشد، ممکن است نادیده گرفته شود.

برداشت: هر کسی که از زیبایی و جذابیت صورت تو عبور کند و تحت تأثیر قرار نگیرد، حتی اگر هزار چشم بیدار و بینا داشته باشد، در واقع نابینا است.

برداشت: زخم زبان و حرف‌های تلخ باعث می‌شود انسان به جنون و دیوانگی دچار شود، اما عشق همچون نمکی است که در دل این زخم‌ها می‌نشیند و به چشم‌های شور و عاشقانه می‌آید.

برداشت: کسی که عیب و هنر خودش را می‌بیند، چه کسی است؟ اگر کسی به آینه پشت کند و عیوبش را نبیند، قابل بخشش است.

برداشت: قطره و سیلاب در هم تغییر می‌کنند و این باعث می‌شود که شهرت دریا به خاطر تلاش نادرست، به اشتباه شناخته شود.

برداشت: اگر کسی در عمق و حقیقت موضوعی درگیر شود، نمی‌تواند به سادگی از حق و حقیقت فرار کند. فقط کسانی که با جدیت به این کار بپردازند، به موفقیت و حقیقت دست می‌یابند.

برداشت: زندگی به سرعت می‌گذرد و مانند کمان که برای پرتاب آماده می‌شود، انسان نیز در شرایطی که به راحتی به تنبلی گرایش پیدا کند، زودتر از آنچه که فکر کنیم، از بین می‌رود.

برداشت: زیبایی از تماشای آینه خسته نمی‌شود، زیرا آب چشمهٔ آیینه همیشه شگفت‌انگیز و پرشور است.

برداشت: یک تکه خاک به سبب ستم‌های آسمان، بدون خون و گریه نمی‌شود. اگر زمین را بشکافند، همین جا گوری خواهد بود.

برداشت: دل صائب هیچ وقت از گفتن و بحث سیر نمی‌شود، زیرا تشنگی او بیشتر به خاطر طعم تلخ و شور آب است.