غزل شمارهٔ ۱۴۶۴

برداشت: ناراحتی از چرخش روزگار نشانه کم بصیرتی است، زیرا حوادث زندگی همچون بازی چوگان در حال حرکت و تحرک هستند و ما نمی‌توانیم بر آن‌ها کنترل داشته باشیم.

برداشت: هر زخم تو مثل آبی است که به لب‌های تشنه می‌رسد و این زخم جدیدی که به وجود می‌آید، با زیبایی تو همراه است و نشان‌دهنده شور و جذابیت تو است.

برداشت: دشمنی که بی‌جهت به خود افتخار می‌کند، بهتر است زودتر عذر خود را بخواهد، چون ممکن است قدرتی که در برابرش قرار دارد او را به زمین بزند.

برداشت: گوهر زیبا و باارزش، اگر در صدف خویش قرار نگیرد، به طرز غیرمنتظره‌ای به بیرون خواهد آمد؛ و اگر نهاد ما نتواند به درستی پرورش یابد، به نوعی می‌توانیم آن را بپذیریم.

برداشت: بدبختی چه تأثیری بر دل ما که هزار تکه شده دارد؟ زخم ما در جگر، اثر تلخ و دائمی تقدیر است.

برداشت: به دقت و تأمل فکر کن، زیرا مانند آینه‌ای صاف و بی‌نقص، ذات و حقیقت ما در زیر ظاهر پنهان شده است.

برداشت: از اول صبح، وقتی برگ‌های پاییز به زمین می‌افتند، شمعی که در تاج زرینی قرار دارد، همچنان به خود می‌بالد و مغرور است.

برداشت: بیشتر ما به خاطر کارهای نادرست خود، در سیاهی و بدبختی به سر می‌بریم. رنگ موی سفید نشان‌دهنده‌ی سن و تجربه‌است، اما حرص و طمع ما مثل کافور به شدت در حال رشد و افزایش است.

برداشت: روزی را تصور کن که زندگی و خوشی به حدی برسد که دیگر جایی برای ماندن نباشد. در آن زمان، به همان اندازه که زنبورها برای جمع‌آوری عسل به سفر می‌روند، تو نیز باید به فکر رفتن از جایت باشی. بنابراین فراموش نکن که در روزهای خوشی و فراوانی، باید آماده مواجهه با تغییرات و حرکت به جلو باشی.

برداشت: زیبایی حسن به دلیل بیماری چشم است و عشق در دل ویران جایی آباد دارد.

برداشت: موسیقی‌دان ماهر در حال نواختن بود و شور و شوق رقص‌وآواز در اطراف ما موج می‌زد، تا جایی که سر ما پر از نشاط و انرژی شده بود.

برداشت: معنی واضح و روشن مانند خورشید است و گل یک چمن نیز به همین شکل است. نمی‌توان دلیل این معروف بودن را بیان کرد.