غزل شمارهٔ ۱۴۶۲

برداشت: لب‌های سرخ و زیبا تو، از شراب خالص، جذاب‌ترند و چشمان مست تو، از خواب لذت‌بخش‌ترند.

برداشت: چشم‌های پرحرارت تو نسبت به برق و زیبایی طبیعی، جذاب‌تر و خیره‌کننده‌تر است و رفتار تو از طغیانی که چیزی را می‌رباید، اثرگذارتر و دل‌فریب‌تر است.

برداشت: زیبایی تلخ تو از گل هم دردآورتر است و شیرینی موهای تو از هر فریبی قوی‌تر و جذاب‌تر است.

برداشت: نور صبحگاهی که از چهره‌ات می‌تابد، در مقایسه با سایه‌های موهای شب‌تاب، جذاب‌تر و دلرباتر است.

برداشت: دل از چنگ زلف آن معشوق خارج نشده، زیرا این رویکرد و رفتار، خطرناک‌تر از گردابی است که انسان را می‌بلعد.

برداشت: عالمی که از جان خود دست کشیده، به خاطر مشاهده زیبایی‌های او، می‌گوید که خطی که بر روی دستان تو است، جذابیتی بیشتر از آب دارد.

برداشت: خطر ناشی از ناآگاهی بیشتر از هر چیز دیگری است؛ حتی در بامداد، وقتی که پیران در خواب شیرین فرو رفته‌اند، خطر به شدت بیشتری احساس می‌شود.

برداشت: در برابر چشمی که درک کند، خودبین بودن خطرناک‌تر از طوفانی است که آب آینه را به هم می‌زند.

برداشت: وقتی از نگاه زیبای انسان‌های نیکو صحبت می‌کنم، متوجه می‌شوم که سخن من از شراب خالص جذب‌کننده‌تر است.