غزل شمارهٔ ۱۴۵۹

برداشت: راز من در گفتگوهای زیبای دوستانه پنهان است، درست مانند آیینه‌ای که هر آنچه را در خود دارد، نشان می‌دهد.

برداشت: چه فایده‌ای دارد که چهره‌ی محبوب در نظر من است؟ آنچنان که حیرت‌زدگان به دورش حلقه زده‌اند، من نمی‌توانم به او نزدیک شوم.

برداشت: هر کس که با ما همراه می‌شود باید از دل و جان خود هزینه بپردازد، زیرا سفر کردن به این راه راحت نیست و تنها با برداشتن توشه و لوازم ساده امکان‌پذیر نیست.

برداشت: در سکوت چمن، باغبان سر و صدای پرندگان را گرفت و سنگ دندان، حرف‌های نامنظم را به گوش کسانی که نمی‌شنیدند، رساند.

برداشت: به دوستی‌هایی که بر اساس ظاهر و حرف‌های مردم بنا شده‌اند اتکا نکن، زیرا این بنیاد ناپایدار و شکننده است.

برداشت: امروز هر که بر زخم دل دیگران پنبه بگذارد، وقتی روز قیامت و سختی‌ها فرا برسند، آن زخم‌هی عمیق‌تر خواهد شد.

برداشت: هر کس که با دقت و احتیاط از چشمه ببرد و دریا را بپیماید، سفرش خوش خواهد بود چرا که او بینایی و هوشیاری لازم را دارد.

برداشت: شیرینی و لذتی که برای دیگران تلخ و ناگوار است، برای من که دلی مجروح دارم، همچون شیر و شکر شیرین و خوشمزه است.

برداشت: کسی که برای رسیدن به خواسته‌هایش تلاش می‌کند، نباید سراغ چیزی برود که او را از مسیرش دور کند، مانند این که خار را به درختی تشنه بدهیم. او باید با دقت و حوصله به دنبال هدفش باشد و از موانع ناچار دوری کند.

برداشت: هرچند که موی کمر و رشته جان نازک و ظریف هستند، اما راهی که انسان باید برای رسیدن به کمال و خوبی در زندگی بپیماید، از همه این‌ها باریک‌تر و سخت‌تر است.

برداشت: صائب می‌گوید که عشق و محبت با نفس پرستی و خودخواهی تفاوت‌های زیادی دارد و هرکدام ویژگی‌های خاص خود را دارند. عشق واقعی در قیاس با عشق سطحی یا خودپسندانه، عمق و غنای بیشتری دارد.