غزل شمارهٔ ۱۴۵۷

برداشت: گل لاله‌ای که زیبایی‌اش باعث شده تا خار دردناکی در دل من ایجاد شود، همزمان دل و باغ و بهار را به یاد می‌آورد.

برداشت: آوارگی و جستجوی اهل طلب هرگز پایان نمی‌یابد تا زمانی که زمین وجود دارد. همان‌طور که در سفر، ریگ و شن به حركت خود ادامه می‌دهند.

برداشت: تیغ تیره‌ای که بر من می‌زند، مانند جواهر درخشان است و خارهایی که از عشق تو در دل من نشسته‌اند، عذاب‌آورند.

برداشت: همه‌کس از حال و وضعیت خوب افراد باارزش باخبر است. هر چیزی که در خانه آینه وجود دارد، در چشم‌ها نمایان است.

برداشت: دل که از زخم زبان پر از درد و خون شده، در نهایت راحتی پیدا می‌کند، مانند آبله‌ای که زیر نیشتر (دکتر) بهبود می‌یابد.

برداشت: اگر کسی که به نظر می‌رسد به تو آسیب می‌زند، در واقع سبب آرامش و فهم درست تو شود، باید با بصیرت به او نگاه کنی و بفهمی که او در واقع راهنمای توست.

برداشت: امکان ندارد که انسان با اراده و تلاش خود، دل غنچه‌ای را که به نسیم صبح علاقه‌مند است، باز کند.

برداشت: تا کی باید به سؤال کردن از سال و ماه‌های عمر پرداخت؟ در واقع، ارزش‌ها و دستاوردهای عمر از این پرسش‌ها مهم‌تر و ارزشمندتر هستند.

برداشت: از ابر بهاری قطره‌های باران می‌بارد و این به خاطر وجود کرم در آن است، در غیر این صورت، مانند سروها که مستقیم و استوار هستند، مراد و آرزو برای آنان در حقیقت پشتوانه‌ای قوی است.

برداشت: رازق بودن خداوند بر من کافی است، و اگر بر دل این مور سیاهی وجود دارد، این نشانه‌ای از نعمت‌مندی است که در پس آن شکرگزاری نهفته است.

برداشت: سخنی که از عمق جان و با احساس عمیق بیان شود، ناخودآگاه و بدون تلاش زیاد، نشان‌دهنده صداقت و درد دل است. این سخن بیانگر احساسات عمیق و جریانات درونی فرد است.