غزل شمارهٔ ۱۴۴۵

برداشت: هر کسی که از درد عشق شکایت کند، انسان شایسته‌ای نیست؛ زیرا عشق دردی است که می‌تواند درمان‌کننده‌ی هزاران مشکل و درد دیگر باشد.

برداشت: افراد زیاد و جمعیت انبوه نمی‌تواند به وحدت و یکپارچگی برسد، زیرا دانش و آگاهی مانند یک لشکر است که در دل خود فردیت و تنهایی را حفظ کرده است.

برداشت: خورشید و ماه نوری می‌افشانند تا چشمان ما بتوانند ببیند، اما آسمان در حال چرخش است و سر ما نیز در حرکت است.

برداشت: کسانی که در کوچه‌ها و خیابان‌ها سرگردانند، نشانی از اشتیاق و شادی دارند. زندگی بر روی زمین همانند گل‌های زیباست و برای کسانی که به جست‌وجو می‌پردازند، سکونت در بیابان توام با نعمت و روزی خواهد بود.

برداشت: ما به تاثیرات آسمانی و شرایط زمانی در رفتار انسان‌ها آگاهیم؛ هرچیزی که در شب به وقوع می‌پیوندد، ن یاید فقط بر گردن آن شب گذاشته شود، بلکه باید به عوامل دیگر نیز توجه کرد.

برداشت: انسان‌هایی که به عبادت مشغولند، می‌توانند به درجه‌ای از نور و ارزش دست یابند که در قلب شب هم نورانی باشند. مانند خورشیدی که در آسمان، حتی از دور، رنگی زرد و درخشان دارد.