غزل شمارهٔ ۱۴۴۲

برداشت: دنیا و هرچه در آن است، مانند میوه، دانه و گل، بی‌معنی و بی‌ارزش است. همه چیز در این زمین خالی، بی‌فایده و تهی به نظر می‌رسد.

برداشت: هر کسی که از زیبایی‌ها و خوشی‌های زندگی بهره‌مند نباشد، در نظر عاشقان خوش‌گذرانی هیچ ارزشی ندارد و مانند کدو که خالی است، بی‌محتوا شمرده می‌شود.

برداشت: هر حبابی که هوای تو را نداشته باشد، اگر هم از چشمه‌ حیوان شکل بگیرد، بی‌فایده و بی‌محتوا خواهد بود.

برداشت: تیرهای بلا و مشکلات چه تأثیری می‌تواند بر دلپروردگان عشق داشته باشد؟ در برابر قدرت و شجاعت شیران، حتی قوی‌ترین و توانمندترین‌ها هم بی‌ارزش به نظر می‌رسند.

برداشت: هر کسی که سجاده‌اش را روی آب بیندازد، مانند این است که کف بر روی آب می‌افتد و در نظر مردان با همت، بی‌ارزش و بی‌معناست.

برداشت: دل غمگین نمی‌شود با لبخند زبانی. حرف‌های غم‌انگیز و دلی شکسته، در کنار پسته‌ای که فقط ظاهر خوشحال دارد، بی‌محتوا و بی‌ارزش است.

برداشت: هر کجا که صائب با قلم خود چیزی را بیان کند، مانند صدای خوش پرنده‌ای است که بیهوده می‌خواند.