غزل شمارهٔ ۱۴۴۰

برداشت: عشق باعث بی‌قراری همه موجودات جهان می‌شود و احساس درد و حسرتی که در دل دارد، باعث می‌شود چهره خورشید زرد و محزون به نظر برسد.

برداشت: مدت زمانی را بدون گرمی و محبت نگذار، چرا که از نفس‌های ما تنها همین چند نفس ویژه و ارزشمند است.

برداشت: دندان‌هایت را به لبخند شیرین مشغول نکن، زیرا در جهانی پر از درد، دل‌تنگی‌ها به هنگام صبح شادابی و خوشی می‌آورد.

برداشت: هر کسی که بخواهد به راحتی صحبت کند و در مورد خود یا دیگران تبلیغ کند، حتی اگر در موقعیتی با امکانات و ویژگی‌های خوب قرار داشته باشد، در نهایت اگر محتوا و کیفیت مناسبی نداشته باشد، نمی‌تواند موفق باشد.

برداشت: دل در شب‌های بیدار و بی‌خواب، زندگی جاودانی پیدا می‌کند. چون چشمه خضر، که نهان و پنهان در زیر سایه شب قرار دارد.

برداشت: ماه و خورشید مثل شمع در کنار دامن او هستند و اینجا بیان می‌شود که آن سر زلفی که دارد، عامل بدبختی ماست.

برداشت: سبز تلخی را نمی‌توان در شیرینی تو پیدا کرد، چرا که زیبایی چشمانت همچون چاشنی‌ای بر لبان توست.

برداشت: صائب مسکین در اینجا به دلیل شرایط سخت و فشارهایی که بر اوست، ناتوان و در سطحی آسیب‌پذیر به نظر می‌رسد، مانند موم که به راحتی ذوب می‌شود. او به وضوح از مشکلات و محدودیت‌های زمانه گلایه دارد و احساس می‌کند که در دنیایی گرفتار شده که در آن به ادب و خوبی‌ها توجه کافی نمی‌شود.