غزل شمارهٔ ۱۴۳۹

برداشت: شفاف کردن روح و زیبایی دل، مانند نوری است که از ماه می‌تابد. جام شیرینی که دل را شاد می‌کند، شبیه شکر نوری است که از ماه به ما می‌رسد.

برداشت: شمع کنار من به خاطر تب و دلم نگران است و نوشیدنی سردم به خاطر تشنگی و حالتی که دارم، به شدت به زیبایی نور ماه وابسته است.

برداشت: شمعی که با نورش دل‌ها را روشن می‌کند، نوری از جواهرات دریافت می‌کند. زیبایی و درخشش آن مانند نور خالص و شفافی است که از ماه می‌تابد.

برداشت: این چه رازی است که در دل بسته‌ام وجود دارد، که از نور چهره او تا روشنایی سحرگاه، مانند مهتاب می‌درخشد؟

برداشت: هر دلی نمی‌تواند به وضوح زیبایی‌های الهی را نشان دهد، مگر آنکه به کسی که در برابر نور عشق می‌درخشد، مانند سپری در مقابل نور ماه، ایمان داشته باشد.

برداشت: یار ما در دل ما پنهان است و روشنایی جهان از او می‌جوشد. ماه در جای دیگری است و نور ماهتاب در مکان‌های دیگر می‌تابد.

برداشت: چشمه سرمستی من هیچ تغییر رنگی در خانه‌ام نمی‌دهد، حتی اگر سیل بیاید یا ماه در آسمان باشد.

برداشت: دل صائب نمی‌تواند از هر چهره یا ماهی نوشیدنی بنوشد؛ زیرا زیبایی و جذابیت واقعی در نگاه و نور مهتاب نهفته است.