غزل شمارهٔ ۱۴۳۷

برداشت: دل شاداب من در شب‌ها به خاطر غم، تنها کسی که با من همدل است، همان رازهایی است که در دل دارم.

برداشت: در خانه تاریک لیلی، مجنون حضور ندارد، اما خیال تو مرا در شب‌ها در کنار خود حس می‌کند.

برداشت: آرزوهایم در دل من مانند حلقه‌ای هستند و به سادگی قلبم مانع رسیدن به خواسته‌هایم می‌شوند.

برداشت: در نهایت، هیچ‌کس نمی‌تواند از محبت و نزدیکی به محبوبش جدا بماند، حتی اگر مدت‌ها در قید و بند و محدودیت باشد.

برداشت: برای دیوانه من، هر جا که بچه‌ای بازیگوش وجود دارد، نعل در آتش می‌گذارد.

برداشت: چه تصوری است که با شکستگی به کنار می‌آید؟ دلی که طوفان زده است، این ناز و خودنمایی‌ها را در بر دارد.

برداشت: حرص و طمع هیچ راهی برای درمان جز مواجهه با مرگ ندارند، و عرق سرد در نهایت می‌تواند نشانه‌ای برای بهبود از بیماری‌ها باشد.

برداشت: اگر کارهایت در دنیا به مشکل خورد، ناراحت نباش؛ چون غیر از زهر نابودی، چیزی در مشکلات وجود ندارد.

برداشت: غیرت و شجاعت هفتاد و دو ملت، صائب را می‌کشد؛ هر کسی که مانند پیر خرابات، اهل لذت و خوشی باشد.