غزل شمارهٔ ۱۴۳۴

برداشت: زندگی خوش و شاد در دل خرابه‌ای گنجانده شده است؛ سینه ما پر از درد و غم است، گویی خانه‌ای پر از پری و ناامیدی داریم.

برداشت: اگر چرخ فلک (زندگی) در حرکت است و قصدی دارد، ناله‌های ما و بانگ شادمانه‌مان نشان از حالتی بی‌خود و سرشار از شوق است.

برداشت: هر چیزی که جز عشق در این دشت وجود داشته باشد، حتی اگر رنگ سبزی به خود بگیرد، باز هم برای ما بیگانه و بی‌محتواست.

برداشت: به دل سوخته ما توجه نکن که درون ما پر از درد و غم است و این جای تاریک به خاطر سیاهی قلب ماست.

برداشت: ترس از طغیان و سیل در کلبه ما جایی برای رحم و دل‌سوزی ندارد؛ همان‌طور که جغدی که در ویرانه ماست، نشانی از بی‌رحمی و تباهی است.

برداشت: در روز قیامت، دل پرافتخار ما چه سرنوشتی خواهد داشت؟ چرا که شباهت زیبایی زلف تو به داستانی است که بر دل ما اثر گذاشته است.

برداشت: بال و پر ما به نوعی دامی برای ما تبدیل شده‌اند؛ به طوری که هر کجا که ما پرواز کنیم، آنجا خانه‌ی ما خواهد بود.

برداشت: هیچ زمانی حسن این‌قدر شاداب نبوده است؛ شادی این شمع از گریه پروانه‌اش ناشی می‌شود.

برداشت: وقتی که در انجام کارها دچار مشکل می‌شویم، باید به یاد خدا بیفتیم. گره‌هایی که در کارمان به وجود می‌آید، مانند دانه‌های تسبیح ما هستند که به ما یادآوری می‌کنند نیاز به دعا و کمک داریم.

برداشت: هرچند که به نظر می‌آید ما سوخته‌ایم و در سختی قرار داریم، اما در واقع ما منبعی هستیم برای رویش و شکوفایی دنیا.