غزل شمارهٔ ۱۴۳۳

برداشت: دل بی‌صبری که داریم، ما را در میان مشکلات و بلایا راهنمایی می‌کند. همان‌طور که کشتی‌مان بدون لنگر در دریا در خطر است، روح ما نیز در میان طوفان‌ها و چالش‌ها سرگردان است.

برداشت: بوسه آن لب خوش رنگ و لب ما، افسوس که این شراب قرمز، خیلی بیشتر از ظرفیت ظرف ماست.

برداشت: زندگی خوش و لذت‌بخش در این دنیا، تنها یک سایه و بی‌محتواست. آنچه به ما آرامش می‌دهد و زیر سر ماست، سنگی است که از کوی تو گرفته‌ایم.

برداشت: راه عشق، مسیری است که در آن موانع و مشکلات وجود دارد. نشانه هر کسی که با تمام وجود در این مسیر گام بردارد، این است که او رهبری حکیم و آگاه است.

برداشت: مانند برگ‌های پاییز، هر کدام از آن‌ها در جایی قرار دارد. اگرچه به نظر می‌رسد که دل ما به صد تکه تقسیم شده، اما در عین حال هنوز در نزد ماست.

برداشت: دل ما از وجود سوختگان به زندگی برمی‌گردد؛ هر کجا که باشد، مگر اینکه دل سوخته‌ای مانند ما پیدا شود.

برداشت: تابش نور خورشید در آیینه ما نهان است و این جای تأسف دارد بر چشمی که وظیفه‌اش روشنایی بخشی به ماست.

برداشت: چشم ما به خاطر حیرت و شگفتی، مثل پرده‌ای تیره شده است، وگرنه حقیقت وجود ما در عمق وجود و خاموشی‌مان نهفته است.

برداشت: اگر دل‌ها نپذیرند سخن ما را، بدان که دل‌های پاک و صاف مثل صدف، گنجینه‌ای از مروارید را در دل خود دارند.