غزل شمارهٔ ۱۴۳۱

برداشت: من با آرامش و رضایت از دنیای پیرامون خود می‌گذرم، چون حسی که برای من وجود دارد مانند نوری است که در تاریکی می‌درخشد، و در این دنیا نمی‌گذارم مشکلات و ناکامی‌ها به من آسیب بزنند.

برداشت: به خاطر عشق تو هر لحظه دچار حالتی جدید می‌شوم، مثل شعله‌ی روشنی که در پای چراغی که من را دارد، می‌سوزد.

برداشت: دل دردناک من نمی‌تواند از چین و چروک پیشانی‌ات بی‌خبر باشد، زیرا ورود به باغی که متعلق به من است، با ممنوعیت‌هایی همراه است.

برداشت: دانه‌ای که سوخته است، از درخشش چه می‌ترسد؟ ناخن الماس هم در برابر گرمای من چه کار می‌تواند بکند؟

برداشت: دیدار تو از چشمانم به دل نمی‌رسد، چون تویی که بیشتر از من به خاطر ملاقات با من تشنه‌ای.

برداشت: نفسم به ضعیفان آسیب نمی‌زند، زیرا کوچه‌ای که چراغش به من تعلق دارد، مانند پروانه است.

برداشت: بهتر از دامن بهشت، دلی که در گوشه‌ای از آرامش و راحتی من است، دلنشین‌تر و شاداب‌تر به نظر می‌رسد.