غزل شمارهٔ ۱۴۳۰

برداشت: در قبر، شعله‌ای که به من مربوط می‌شود، گل نمی‌کند و زغال از شن، جاذب نوری می‌شود که به من ارتباط دارد.

برداشت: نفس گرم من در کنار خاکستر سرد، چه تأثیری دارد بر فردی که احساس من را درک نمی‌کند؟

برداشت: آیا شبنم می‌تواند گل بیابانی را سیراب کند؟ مثل آن دوستی که من دارم و لب‌هایش خشک است، چه فایده‌ای برایش دارد؟

برداشت: دل من به راحتی با هر سخنی شاد نمی‌شود؛ فقط گفتارهایی که برای من ارزشمند و روشنی‌بخشند، به دل من گرمی می‌بخشند.

برداشت: در زیر آسمان هیچ یک از پادشاهان از درد و رنج زمانه در آسایش نیستند؛ این آرامش فقط مختص من است.