غزل شمارهٔ ۱۴۲۹

برداشت: کسی که دردی در دل دارد، کارهای زیادی را انجام می‌دهد. من نیز مثل طاووسی هستم که به پای چراغی وابسته‌ام.

برداشت: آیا شبنم به خاطر گل، رودخانه را بیشتر سیراب نخواهد کرد اگر بویی از می ناب به مشام من برسد؟

برداشت: اگر خانه مردم از روزنه‌ای نور بگیرد، دل تیره و تار من به خاطر داغی که از آن روزنه به من می‌رسد، داغ‌تر می‌شود.

برداشت: خانه من نیازی به شمع‌های دیگران ندارد، زیرا خودم از سرگرمی‌های خودم نوری دارم که مرا روشن می‌کند.

برداشت: چشم من به کسی دگر نیست، چون لاله که در انتظار محبوبش به سر برد. هیچ چیز نمی‌تواند مرا از خودم دور کند، چرا که من به خودم وابسته‌ام.

برداشت: این بیت به این معناست که زیبایی و جاذبهٔ صورت خوبان، خاصیت خاصی دارد و نمی‌توان آن را در گوشه‌ای از زندگی محدود کرد. شاعر به نوعی می‌گوید که برای دست‌یابی به آرامش و لذت‌های زندگی، باید از زوایای مختلف به دنبال آرامش و خوشبختی رفت و به عشق و زیبایی توجه کرد.