غزل شمارهٔ ۱۴۲۸

برداشت: از زمین بالا رفته است غباری که مرا از سیل و طوفان در امان نگه داشته، جایی که آرامش و امنیت برای من فراهم است.

برداشت: من از همه چیزهایی که در این دنیا وجود دارد، چشم پوشیده‌ام. چه فایده دارد که سیل حوادث به حصاری که من دارم، حمله کند؟

برداشت: دل من مانند آینه‌ای است که با کار و فعالیت زنگار می‌گیرد. هرچند که در آن آثار و نشانه‌های دیگران هم وجود دارد، اما در نهایت نقش و نگار خاص خودم را دارد.

برداشت: امکان ندارد که من از عیب‌ها پاک شوم، چنان‌که تو نمی‌توانی به راحتی از آینه‌ات بپرهیزی.

برداشت: نفس سریع و پرشتاب سواری، جان احساس تنهایی و غربت مرا به زودی به وطن می‌رساند.

برداشت: من را از زیبایی‌های بهشتی بی‌نیاز می‌کند، زیرا زیر سایه‌ی بال و پر خود، باغ و بهاری را دارم که فقط برای من است.

برداشت: به خاطر داشته باش که ارزش واقعی به مال و ثروت نیست. قلب بزرگ و پرباری مانند قلب قارون که در دنیا به خاطر ثروتش مشهور بود، در واقع از خاک و غبار تشکیل شده و چیزی بیشتر نیست. این نشان می‌دهد که ارزش‌ها باید در درون انسان‌ها جستجو شود، نه در ظواهر مادی.

برداشت: خضر، که نماد شخصیت دانا و جاودانه است، از چشمه‌ای که حیات‌بخش است ناامید می‌شود و در دل شب با نوشیدنی‌ای که حالم را خراب کرده، در گوشه‌چشمی نشسته است.

برداشت: خداوند برای نجات انسان‌ها معجزاتی بزرگ را به پیامبرانش عطا کرده است، اما وقتی آدم‌ها در دلشان تاریکی و کینه باشند، حتی این معجزات هم نمی‌تواند آنها را از سرنوشت تاریکشان نجات دهد. در واقع، اگر قلبی پر از کینه و تاریکی باشد، روشنایی و آگاهی هم نمی‌تواند آن را تغییر دهد.

برداشت: متأسفانه، در دل سنگی که پریشان و افسرده است، شعله‌ای که در درون من وجود دارد، به دلیل کمبود افرادی که دچار غم و درد می‌شوند، خاموش شده است.

برداشت: گلی که بدون خار است از روی دیوار شکوفا شد تا ببینید چه گلی از بوته‌ای پرخاری مانند من می‌تواند بیرون بیاید.

برداشت: من دل خوش خود را به آرزوی رسیدن به معشوق مشغول می‌کنم؛ مانند پرنده‌ای که در جستجوی شکار است و سایه‌اش بر من افتاده است.

برداشت: در این دنیا، فضایی وجود ندارد که به من اجازه دهد تا کمی از غبار وجودم را کنار بزنم و نفس تازه‌ای بکشم.