غزل شمارهٔ ۱۴۲۷

برداشت: زمان جوانی من در پرده شب است و نفس من همچون سنگی محکم است که از غفلت خوابیده است.

برداشت: از محله‌ی خراباتی‌ها بی‌نیازم، زیرا شراب و کبابی دارم که به من قوت می‌بخشد و مرا از دل و چشم خالی می‌کند.

برداشت: در جستجوی درمان دل، کم‌حوصله بودن سودی ندارد، چون من در پی درد تو بی‌تابی می‌کنم.

برداشت: با لب‌های خشک، شکر از من به بیرون می‌ریزد، پرده‌ای از آب حیات وجود دارد که به‌نوعی نادرست و غیرواقعی به نظر می‌رسد و فقط مربوط به من است.

برداشت: اگر کمر خصم را نبندم، این هستی بی‌خود و بی‌معناست. در واقع، دل من به مانند حبابی است که به دریا مرتبط است.

برداشت: تصور تو نگرانی و ترس از تنهایی را از دلم برده است، سوال و پاسخی که تنها متعلق به من است.

برداشت: در گوش تو از تماشای روی تو، چشمانم پر از اشک و حسرت است، اما در آن سوی دنیا خبری از تو نیست.

برداشت: هر کسی که به زمین بیفتد، از افتادن خود محافظت می‌کند. در برابر طوفان و سیل، چه فایده‌ای برای دیواری که خراب شده وجود دارد؟

برداشت: تن آسانان که با خواب شیرین و خوشی روزگار می‌گذرانند، کسی با چشم بیدار نمی‌بیند. من فقط آرامش و لذت را به خود اختصاص داده‌ام.

برداشت: خضر از چشمه زندگی خسته و ناامید شده است، در حالی که من در سایه مرگ و شهادت، به آب حیات امید دارم.

برداشت: زمانی که صبح به تازگی طلوع می‌کند، احساس تازگی و پاکی به انسان دست می‌دهد. این بیت به این معناست که زمان زندگی و وجود انسان همچون سپیده‌دم، به زودی به پایان می‌رسد و همه چیز به سرعت بررسی و قضاوت می‌شود. در واقع، این زندگی موقتی است و باید به ارزش آن پی برد.

برداشت: آیا کسی هست که با مهربانی بتواند اشک‌های سوزان من را که مانند کبابی در حال سوختن است، خشک کند و درد و آتش درونم را تسکین دهد؟

برداشت: زندگی شاد و خوشی که امیدوارانه انتظارش را می‌کشیم، در واقع به نوعی وام گرفته از ارزش‌های گرانقدر من است. در دل زندگی، همان‌طور که شراب در شاخسار درخت تاک جاری می‌شود، من نیز از این شادی و سرخوشی بهره‌مندم.

برداشت: روزی مرغ چمن به گل صبحگاهی که نم از شبنشین دارد، می‌نگرد و به خاطر می‌آورد که عطر گلابی که از چهره‌اش می‌بارد، چگونه است.

برداشت: چه نیازی به گشتن در کاغذهای دنیا وجود دارد؟ در درونم صد قطعه کتابی وجود دارد که به یاد دارم.

برداشت: هر لحظه زندگی‌ام را ارزان نمی‌گذارم و از جانم غافل نمی‌شوم، زیرا هر نفس که می‌کشم، سرمایه‌ای است که در روز قیامت باید حساب آن را پس دهم.

برداشت: هیچ‌گاه ممکن نیست که اندوه از دل من پاک شود؛ چرا که این لب آبی، که به من تعلق دارد، از طبعی زنده و شاداب سرشار است.