غزل شمارهٔ ۱۴۲۶

برداشت: اشک من مانند دانه‌های زیبای یاقوت است که بر روی صورتم می‌ریزد. این اشک‌های ارزشمند، دریایی از احساسات من را تشکیل می‌دهند و هیچ‌کس به اندازه من ارزش این گوهر و احساسات را درک نمی‌کند.

برداشت: حرف حق هر چند از من بالاتر است، اما مانند منصور که سردار است، من هم برای بیان آن آمادگی بیشتری دارم.

برداشت: هر چه بیشتر بنوشم، از غم و اندوه من کم نمی‌شود. راستی این شراب قرمز، دلیل آرامش و دلخوشی من است و چشم‌های بد از آن دور باشد.

برداشت: برای اینکه چیزی در زندگی کم شود، من باید بیشتر تلاش کنم. مانند ماه نو که برای روشنایی خود تنها به دل خود تکیه دارد؛ زیرا روزی که برای من مقدر شده، از دل من برمی‌خیزد.

برداشت: من به خاطر داغ و دردی که دارم، نمی‌توانم روی این بالش و بستر بخوابم، چون اینها خود نشانه‌های عذاب و رنج من هستند.

برداشت: تنها با نیرو و جاذبه عشق می‌توانم به مقصدی برسم، وگرنه واضح است که این پرنده که من هستم به کجا خواهد رسید.

برداشت: ممکن نیست که جوانه‌ام رشد کند، حتی اگر هر مژه‌ام به اندازه‌ی رگ آبی باران خیس شود.

برداشت: آن کسی که ارزش جان‌های دنیا را با یک نگاه نمی‌سنجد، چگونه ممکن است به چشمش این جان کوچک و حقیر من بیاید؟

برداشت: در میکده عشق هیچ کس به اندازه من در توجه و احساس نمی‌باشد، چرا که این شیشه و ساغر تنها متعلق به من است و از دل و چشم من می‌برخیزد.