غزل شمارهٔ ۱۴۲۵

برداشت: سرو جوانی هرگز بی‌طراوت نخواهد بود، چون تو در خواب شیرین بهاری هستی و اگر زمستانی باشد، آن زمستان نیز به خاطر توست.

برداشت: هیچ‌کس به اندازه‌ی تو در بیان خوب و زیبا سخن نمی‌گوید، اما اگر کسی بخواهد با تو صحبت کند، زبانش مانند تیغی می‌شود که حرفش را قطع می‌کند.

برداشت: چطور ممکن است که گل با تو چهره‌ای زیبا پیدا کند، در حالی که یاقوت به خاطر رنگ قرمزش مانند لاله داغی است که به تو تعلق دارد؟

برداشت: ابروی زیبا و جذاب تو باعث شده است که حتی خط و نشان کشیدن شمشیر هم کارساز نباشد، چون قدرت جذبه و زیبایی تو فراتر از هر چیزی است.

برداشت: عشق، اگر با ادب همراه باشد، ممکن است مانع از بروز جرأت شود، اما اگر نه، دهان کسی که تو را دوست داشته باشد، پر از بوسه‌های فریبنده است.

برداشت: من همیشه به یاد تو هستم و دل پر از اشتیاق و longing دارم؛ هیچ طعمی برای من خوشایند نیست مگر اینکه تفکرات تو در آن باشد. مانند جویی که آب آن به خاطر تو جاری است، زندگی‌ام به خاطر تو معنا پیدا می‌کند.