غزل شمارهٔ ۱۴۲۳

برداشت: شوق و هیجان در دل ایجاد می‌کند، آن سنگ قیمتی خاموشی که از آن تو است، خواب را تلخ می‌کند، همان چشمه نوشی که از آن توست.

برداشت: از نازکی احساسات و عواطفی که در دل داری، می‌توان به راحتی از لبان خاموش تو فهمید که چه احساسی نسبت به کسی داری.

برداشت: خواب چشم تو به قدری دلربا و زیباست که همانند آهو رم کرده است. حالا چه می‌توان کرد با باده‌ای رنگین که هوشیاری‌ات را تحت تأثیر قرار داده و تو را در خود غرق کرده است؟

برداشت: اگر کسی به چهره و دوش تو نگاه کند، تمام زمانش صرف خمیازه و استراحت می‌شود.

برداشت: گاهی روزهای محبوبی می‌آید که به خاطر خط و زلف معشوق، چهره‌اش را تیره و تار می‌کند، همان معشوقی که زیبایی‌اش به اندازه‌ای است که می‌تواند همه چیز را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: اگر کسی به تو توجه و محبت کند، باعث می‌شود که زندگیش پربار و خرم شود؛ درست مانند سبزه‌ای که با آبی گرانبها سرسبز می‌شود.

برداشت: بهشتی که فقیران باید آن را با ایمان خود به دست آورند، چه بهشتی است! این جایی است که باده‌فروشی وجود دارد که تنها تو را می‌بیند و توجهش به توست.

برداشت: ای بلبل عاشق، برای اینکه در جدال و دعوا وارد نشوی، به یاد داشته باش که دو هفته است که این حال و هوای پرشوری که در تو وجود دارد، همین حال و هواست.

برداشت: هیچ چیز نمی‌تواند تو را کامل و پخته کند، صائب، مانند این شراب تلخ در این میکده که به خاطر تو در حال جوش و خروش است.